Anna Vidya

 Deze Anna Vidya-uitzending is voornamelijk een ode van Ita Gonzales aan “de lente”, ware het niet dat ene Dirk alias Venry Peace daar even anders over dacht… Ook nog even melden dat er een streepje Native American muziek bijzit, bij mij toegekomen via Luis Delatorre. Voor de rest is het ook vanavond weer genieten van de mooie muziek.

Anna Vidya

– De schoonvader van Ita en opa van Benjamin is net de anderen in het hiernamaals komen vergezellen, – een kat werd dood aangetroffen door Ita in Griekenland ergens midden op straat, jaren geleden (maar het moest gezegd)…, – 16 eikenbomen moesten plaats ruimen voor het wereldkampioenschap wielrennen in Valkenburg dit najaar gezien ze “in de weg” stonden – en dan nog Jezus die we maar niet kunnen vergeten zelfs duizenden jaren na diens terechtstelling aan het kruis.   We konden er op de dag van het laatste avondmaal, donderdag 5 april echt niet omheen. Anna Vidya zou er (alweer ???) 1 grootse, trieste “uitvaartplechtigheid” van maken. En hoe triestiger we het maken, hoe beter Anna Vidya tot zijn recht lijkt te komen mijns inziens. Want er is niks zo mooi als muziek en woorden die een mens tot ontroering kunnen brengen. Muziek dient nu eenmaal om datgene te verwoorden of te vertolken, waar in feite geen aardse woorden meer voor bestaan. Muziek moet je voelen – zo ook gedichten – en soms ook nog leren te voelen, te appreciëren, te waarderen, daar waar de muziek jezelf nog overstijgt. Soms zijn we ook nog niet klaar voor de muziek en bezitten we nog niet de juiste geestelijke afstemming of we zijn “niet in de juiste mood” – we zitten niet in het juiste gevoel ervoor. Sommige muziek vergt van ons “inspanning” en niet alleen “ontspanning”. Ik herinner me trouwens nog levendig een concert van de Mattheuspassie van Bach, die uren duurde en op den duur voelde ik me steeds zwaarder worden op mijn (kerk)stoel, maar iedereen bleef gewoon zitten tot op het eind van die lijdensweg – je zou voor minder want daar werd een kind van God (desgevallend God zelf) aan het kruis genageld in dat verhaal en dat gaat niet zomaar samen met een zak chips in de ene hand en een cola in de andere, achterover leunend in de sofa. Neen, je moet en zal zelf “afzien” bij het beluisteren hiervan of je hebt het nog niet echt beleefd zoals het hoort of zoals de componist het ooit bedoeld heeft. Vandaar brengen we heel af en toe ook bijvoorbeeld een vleugje van het moeilijkere klassieke werk van bijvoorbeeld Zbigniew Preisner tussendoor – zo ook tijdens deze uitzending met het nummer “Song for the Unification of Europe”. Ik wou er nog bijvertellen dat dit (Julie’s Version) is uit de film “Bleu” van Krzysztof Kieslowski. En dat is een versie – geloof me vrij – die door geen ander zo – op diezelfde wijze – kan gezongen worden… k’Heb het zelf mogen ervaren bij één of ander Preisner-concert in België; t’was toen niet dezelfde sopraan en alhoewel alles technisch perfect in orde was, was de geest en/of de ziel er gewoonweg uit – of zo voelde het bij mij aan althans. Voor mij bestaat er maar 1 echte versie en dat is “Julie’s Version”… – sorry voor al die anderen (ik kan me vergissen natuurlijk…)…ze doen allemaal hun best maar het is gewoonweg niet te evenaren. t’Is “Julie’s Version” die het hem doet en daarmee uit. Geniet van dit Anna Vidya-paascadeautje – vriendelijke groeten, Dirk alias Venry Peace