Oktober Column Monique van der Linden

Bassie

Mijn hond, mijn Bassie en mijn trouwe vriend

Toen ik vele jaren geleden mijn hond ( Een kruising tussen een Show Show collie en een Lassie hond) uit het asiel in België ging halen, was ik de koning te rijk. Ik had al twee honden, maar Bassie zou voor mij een nieuwe aanvulling aan mijn leven gaan geven. Toen ik aan kwam bij het asiel en Bassie in zijn ogen keek wist zeker dat het tussen ons goed zou komen. Toen we met de man van het asiel naar de balie liepen om de papieren in te vullen vroeg de man achter de balie of ik niet eerst een rondje met het hondje wilde lopen, voordat ik een besluit zou nemen om daadwerkelijk wel dit hondje te nemen. Maar ik wilde dit niet, want ik had in mijn ogen het besluit thuis al wel overwogen genomen om deze hond een nieuw leven te geven. Dit had deze man nog nooit meegemaakt in zijn leven dat iemand een hond uit het asiel mee nam, zonder eerst met een hond te hebben gewandeld. Het was tenslotte een hond die al vijf eigenaren gehad had, want hij blafte zo erg, hij maakte alles kapot enz. Ik keek deze man verbaasd aan: maar zei verder niets. In mijn ogen had dit een reden dat Bassie dit gedrag vertoonde. Ik tekende met de juiste intentie de papieren en gaf deze man het geld waar hij om vroeg. Toen ik Bassie mee naar buiten nam, liep hij rustig naast mij. Hij keek mij met zijn lieve kraaloogjes een beetje onzeker aan maar ik wist diep van binnen dat wij dikke maatjes zouden worden. We zouden maatjes worden voor het leven. Ondanks dat Bassie vele jaren nog bij mij is geweest en wij een super band met elkaar hebben gekregen, rijkt het leven van Bassie veel verder met mij als dit aardse leven. Bassie is gestorven op 31 mei 2016. Terwijl ik twee weken eerder mijn woning had verlaten en Bassie daar wilde blijven omdat hij oud was en niet meer verkast wilde worden. Dit heeft mij heel veel verdriet gedaan, maar op dat moment heb ik gehandeld naar de omstandigheden en wat in mijn ogen het beste leek voor Bassie. Ik wist dat Bassie niet meer lang te leven had, maar dat hij zo snel deze aarde zou verlaten had ik toch niet verwacht. Hij was oud en voelde zich vaak niet lekker, maar toch hoop je altijd diep van binnen weer op betere tijden. Maar toen ik dan ook een telefoontje kreeg van mijn dochter dat het nu helemaal niet meer goed ging met Bassie, ben ik die bewuste avond snel met mijn moeder naar hen toe gereden en zijn we met elkaar naar de dierenarts gereden. Gelukkig is hij vredig in mijn armen gestorven. Deze periode was voor mij heel dramatisch omdat ik in echtscheiding lag. Maar op het moment dat ik Bassie echt los moest laten omdat zijn lichaam helemaal verkankerd was, wist ik dat het goed was. Het was beter voor hem, om hem te laten gaan. Zijn lichaam was op. Hoewel hij nog zo mooi van vacht was en hij tot het laatst mij met zijn mooie kraalogen lief aan keek, wist ik dat liefde de sterkste factor op deze aarde is en dat ik hem moest laten gaan.
Maar ook ik ben een mens met mijn goede en minder goede kanten. Ook ik ben wel eens onzeker over mezelf en vraag dan wel eens raad aan iemand. En wat ik vorige week te horen kreeg, dat was zo overduidelijk dat ik zo dankbaar ben dat Bassie in mijn leven is gekomen. Bassie was een hond die alle mensen deed doorgronden. Hij voelde precies aan welk mens of dier hij voor zich had. Bassie kon zich ook vaak heel druk maken over andere mensen. Dan blafte hij, dat je soms dacht: kan dit niet wat minder. Maar als hij dan ook nog druk heen en weer ging dribbelen met zijn kromme pootjes dan wist je dat hij het aan het rechte eind had. Dat deze persoon niet oké was. Vele mensen hebben deze hond aan de kant gedaan omdat hij moeilijk was in hun ogen. Nou in mijn ogen was het gewoon een fantastisch dier, die zich om iedereen wilde bekommeren, iedereen wilde helpen, maar dat ze ook wel naar hem moesten luisteren. En al deden ze dit niet, ja…..dan werd hij boos. Dat liet hij dan ook zien in zijn gedrag. Maar had je Bassie zijn vertrouwen gewonnen, dan had was het een schat van een hond. Die jou nooit meer zou laten vallen! En ondanks dat hij hier in het aardse leven niet meer op aarde is, zal hij mij altijd bij blijven staan met mijn werkzaamheden tussen de mensen en de dieren. Bassie was de hond die mij zou helpen om in mijn praktijk mij de juiste handvaten aan te reiken, zodat ik mijn werkzaamheden met liefde, vreugde en wijsheid zou mogen doen. En als ik dan ook nog een verhaal leest uit een boek precies de zelfde avond nadat ik raad heb gevraagd dan weet ik dat ik op de juiste weg ben.

 

Ode aan mijn Bassie
Bassie, jij was en bent nu nog steeds mijn maatje, mijn hond. Wij zijn vrienden, voor het leven en we hebben samen altijd een klik gehad, vanaf het eerste moment dat ik je zag. Ik zorgde voor jou, maar jij zorgde voor mij en jij doet dit nu nog steeds. Jij bent mijn bewaker, mijn vriend door dik en dun, ik leerde jou weer vertrouwen te krijgen en jij leert mij nu nog steeds om vertrouwen te hebben in wat ik mag doen in deze wereld. Jij leerde mij om te leiden, terwijl jij contact met mij bleef houden en mij volgde. Ik maakte je riem los en jij bleef mij volgen. Ook achter de bal aan rennen was jouw ding. Jij bracht de bal terug net als Bink. Bassie jij was de hond. Jij accepteerde mij als leider, maar ook daagde jij mij uit verantwoordelijkheid te nemen voor mijn daden en achter mijn commando’s te staan. Jij spiegelde mij terug waar ik problemen had om in mijn kracht te staan. Jij heb vaak mijn eenzaamheid gevoelt. We begrepen elkaar ieder moment van de dag. Jij wist echt wie ik was. Jij voelde de intentie achter mijn gesproken woorden. Jij beschermde mijn huis, ons territorium, ook al was ik misschien door het leven wel eens vergeten waar ik echt thuis hoorde. Wie was Monique nu eigenlijk? Wat wilde Monique nu eigenlijk nog met haar leven? Weet je Bassie, jij was zoveel meer als alleen mijn hond. Nu ruim 16 maanden verder weet ik dat jij er echt altijd voor mij zal zijn. Jij was niet alleen mijn hond, ik weet dat jij nog steeds bij mij bent om mij te helpen in mijn verdere leven hier op aarde. Als huisdier wist jij wat er in mijn denkwereld speelde en jij hielp mij in moeilijke tijden ook na het overlijden van mijn vader. Jouw handelswijze was zacht en soms dwingend, consequent en barmhartig. Jouw vertrouwen in mij was de basis van onze sterke band met elkaar. Door het innige contact Bassie wat wij met elkaar hadden toen je nog leefde, dat heeft er voor gezorgd dat we onvoorwaardelijke liefde hadden voor elkaar, toewijding en vertrouwen. Jij blafte als ik het erf op reed en kwam dan met een kwispelende staart naar mij toegerend. Ook al had je krommen pootjes en was je minder snel dan Bink, jij was daar waar ik was en stond altijd voor mij klaar. En als ik dan nu weer hoort dat jij mij blijft begeleiden in mijn aardse leven hier, dan mag ik alleen maar zegen: ‘Dat ik super dankbaar ben dat jij ooit in mijn leven bent gekomen.” Bassie bedankt voor alles wat je voor mij heb gedaan en nu nog steeds voor mij wilt blijven doen. Dikke knuffel voor jou mijn lieve vriend.
Monique van der Linden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *